Skip to Content

Mijn verhaal

van onhandig met knutselen tot creatieve ondernemer

Leer mij kennen

Creatieve ondernemer Iris van Meer en is het gezicht achter Een Mooi Gebaar. Ze woont met manlief en vier schatten van kinderen (die thuisonderwijs krijgen) in een fijne eco-wijk in Culemborg in een tussenwoning.

Ondernemen

Sinds 2012 is Iris ondernemer, af en toe afgewisseld met een tijdelijke loondienstfunctie. Ze pakt graag allerlei verschillende taken aan, maar richt zich sinds 2016 vooral op haken, haakpatronen en haakcursussen.

Eenvoud

Een kunst voor Iris is het eenvoudig maken en overbrengen van ingewikkelde technieken, waardoor haken ontspannen en leuk kan blijven.


Biografie

Wat leuk dat je mijn verhaal komt lezen. In dit verhaal lees je hoe ik van een kind met een hekel aan knutselen, ben opgegroeid tot een trotse thuisonderwijs-moeder en liefhebbende vrouw met een eigen goeddraaiende creatieve onderneming. Je leest over mijn worstelingen en overwinningen, zodat je weet met wie je van doen hebt als je één van de vele haakpatronen op de website maakt.

Vroege jeugd

Ik ben geboren als jongste dochter van 3 dochters in een rijtjeshuis in een leuke kinderrijke straat in Culemborg. Mijn zussen zijn 2 en 4 jaar ouder. Mijn moeder was thuismoeder, mijn vader werkte in de IT. Mijn moeder zat niet stil, maar voedde ons op, deed het huishouden en de tuin, gaf naailes en blokfluitles, naaide onze kleding en nog veel meer. Ons huis was altijd een komen en gaan van mensen, ook omdat we vlakbij een middelbare school woonde waar mijn moeder veel leerlingen en leerkrachten van kende.

Corsica

In de zomervakanties gingen we op vakantie naar Corsica met de vouwwagen. Mijn vader reed de nacht door, mijn moeder had elke zoveel honderd kilometer kleine cadeautjes. De legopoppetjes en de rozijnendoosjes zaten ingepakt, waardoor wij ons prima vermaakte met uitpakken en spelen met onze nieuwe aanwinsten.

Na een hele nacht rijden kwamen we dan aan in de haven om de boot te pakken naar Corsica. De haven op zich was óók een feestje: we zochten dan op de parkeerplaats al naar Nederlandse nummerborden en kwamen heel veel honden tegenom te aaien. Ik vond de boten altijd enorm indrukwekkend: dat daar zoveel mensen en auto’s in pasten.

Op de boot was dan van alles te beleven: een zwembadje, winkeltjes, ijsjes… De uren vlogen om. Ook later, toen ik goed kon lezen, was de boot tof: lekker in zo’n strandstoel op het dek de eerste bruine kleurtjes opslurpen.

Ik heb hele goede herinneringen aan de vakanties naar Corsica. We waren daar écht een gezin, in mijn herinneringen, en dat gold “thuis” eigenlijk niet.

Scheiding

Toen ik 8 jaar was, gingen mijn ouders scheiden. Praktisch veranderde er door de weeks eigenlijk niet zoveel: mijn vader ging ook toen hij nog bij ons woonde altijd al de deur uit voor we opstonden en kwam pas thuis als we al bijna sliepen. Het grootste verschil was dat mijn moeder moest gaan werken, ze vond vrij snel een baan als juf op een basisschool in een gehucht waar ze vroeg voor de deur uit moest.

We hadden super lieve buren waar ik ‘s ochtends mee naar school en ‘s middags weer mee terug kon fietsen. Ik speelde en logeerde ook heel veel bij hen en ging soms zelfs mee met hen op vakantie naar Terschelling. Zij vormde een rots in de storm die toch kwam door de scheiding.

Mijn vader en moeder hebben lang veel gedoe gehad over alimentatie, het huis, de omgangsregeling, niet nagekomen afspraken en andere ellende. Ik heb nare herinneringen aan een zeer gespannen moeder die hele dagen aan de telefoon hing met diverse instanties, die haar van het kastje naar de muur bleven sturen. Ik was te jong om iets te kunnen doen, maar werd er wel verdrietig van. Ze heeft goed geprobeerd ons het leed te besparen, maar dat is (begrijpelijk!) niet altijd goed gelukt.

Den Haag

Mijn vader had direct een nieuwe relatie en woonde met haar en haar twee pubers in een miniappartement in Den Haag. Om de twee weken kwamen daar drie kinderen bij, wat eigenlijk gewoon écht niet paste en voor veel spanningen zorgde. Ook een verschil in cultuur en opvoedstijl, maakte het moeilijk voor ons om ons te voegen naar de nieuwe situatie.

Mijn vader vond ons drie al snel oud genoeg om zelf te reizen, dus op vrijdagavond om net iets over 19u in de avond pakten we dan de trein met weekendkaartje van Culemborg naar Den Haag, om vaak pas na 21.30 aan te komen bij het huis van mijn vader met de trein en de tram. Toch wat laat voor een 8-jarige 😉

Ruzies

De spanningen liepen zo op, dat mijn zussen in afwisselend besloten geen contact meer met mijn vader te willen. Soms ging het een poosje goed, maar ik ging ook jaren alleen. Eigenlijk vond ik dat wel fijn, dan kon ik me makkelijker aanpassen, als er niks “ouds” mee ging naar het “nieuws”. Resultaat was wel dat ik vaak maandag ziek thuis was, omdat het aanpassen veel meer energie kostte dan ik toen kon overzien.

Helaas zijn die ruzies eigenlijk nooit echt op gehouden. Ik heb me er vaak afzijdig van gehouden en eigenlijk, tot het overlijden van mijn vader in 2021, vrijwel altijd contact met hem onderhouden, hoe sporadisch ook. Maar nu loop ik op de zaken vooruit 😉

Hobbies

Ik had als kind gelukkig heel veel leuke hobby’s!

Ik hield van lezen, zwemmen, waterpolo, skeeleren en bordspelletjes en computerspelletjes spelen. Ik las de bibliotheek zo ongeveer uit, lag twee keer per week in het zwembad en zat op de skeelerclub van Culemborg. Ik was ook veel buiten, soms vrijwillig, soms omdat ‘het moest’, maar altijd met leuke avonturen.

Ik had ook een hele leuke klas op de basisschool met veel vriendinnetjes en vrienden erin.

Ik kijk terug op een gelukkig kindertijd, tot ik een jaar of 12 was, daarna brak een donkerder periode aan.

Verhuizing

Mijn vader had met mijn moeder afgesproken dat wij in het huis in Culemborg konden blijven wonen, tot het jongste kind, ik dus, 18 was. Dan hoefden we naast de scheiding niet ook een verhuizing te verwerken.

Toch stond er op mijn 12e een verkoopbord in de tuin. Hij had zich bedacht. Voor mijn moeder was het niet mogelijk om hem uit te kopen: ze had jaren niet officieel gewerkt en kon geen hypotheek krijgen. Ook een huurhuis was eigenlijk geen optie: ze had geen inschrijftijd, want ging er vanuit dat de afspraak nog minstens 6 jaar stand zou houden en dat ze tegen die tijd wellicht wél uit kon kopen met hypotheek, omdat ze inmiddels veel werkte als basisschooljuf.

Doordat het huis te koop kwam, en we eigenlijk nergens heen konden, ontstond het idee om bij de vriend van mijn moeder, mijn lieve bonuspapa Hans, in te gaan wonen in Hilversum. Dat betekende voor iedereen een andere middelbare school, nieuwe vrienden en heel veel veranderingen.

Mijn beide zussen besloten toen naar mijn vader in Den Haag te willen verhuizen. Voor de oudste zus was daar meteen haast bij geboden, omdat aan het einde van het schooljaar overstappen zou betekenen dat ze een jaar dubbel zou moeten doen. Ze was binnen een maand of 2 vertrokken, maar helaas werkte het niet tussen haar en het gezin in Den Haag. Hierdoor (???) zag mijn vader het ook niet meer zitten om mijn andere zus te ontvangen, die tegen haar zin (en buiten haar ‘schuld’) dus ineens met ons mee moest naar Hilversum.